12 روز جنگ با اسرائیل در اصفهان، در ایراندر این دوازده روز هر بار که مادرم زنگ زد گفت بروم مشهد. خیلی آرام و منطقی فقط پیشنهاد داد، نه فشاری آورد نه نگرانی و گناهی به جا گذاشت و هر بار یک بهانه تراشیدم از بهانه جیغ‌جیغی‌ها تا چند چیز دیگر که راه چاره نداشت. واقعیت؟ واقعیت این است که ترجیحم ماندن در متن بود، در وسط ماجرا، بودن همین جا که هستم که بدانم دقیقاً چه خبر است که نخواهم از دور هر ساعت جان به لب بشوم که شب‌ها با صدای پدافند خوابیدن و صبح بیدار شدن با همان صدا بسیار منطقی‌تر بود از فقط و

برندگان تاریخ

۲۰۰ تا بچه رو کشتند و دوستان اروپانشین‌مون خفه خون گرفتند. نه تنها خفه‌خون گرفتند که پرچم شیروخورشید هم دست گرفتند و ریختند توی خیابون برای جانی‌ها و بچه‌کش‌ها هورا کشیدند. چرا؟ زیرا اگر این کارها رو نکنند اقامت آلمان‌شون خواهد سوخت که یعنی دیگر نمی‌تونند کون پیروپاتال‌های اروپایی رو بشورند و بدتر از سگ زندگی کنند. بعد این دوستان چرا رفتند اروپا؟ تا برای توله‌شون زندگی بهتری نسبت به زندگی در ایران فراهم کنند.